سابقه و هدف: لس ها نوع خاصی از خاک های سیلتی با ساختار متخلخل و چسبندگی ضعیف هستند. خاک های لسی در صورت مدیریت نامناسب، حساس ترین خاک ها به فرسایش می باشند و به راحتی توسط باران های تند شسته می شوند. یکی از مهم ترین فاکتور های تاثیرگذار در آسیب پذیری خاک های لسی، پدیده واگرایی است. که طی آن خاک در اثر تماس با آب به صورت شناور در آن در آمده و توسط نیروی حاصل از جریان آب از محیط خارج می گردد. مطالعات زیادی در راستای بهبود خاک های واگرا توسط محققین انجام شده است. که ارائه روش بهسازی مناسب برای این خاک ها، مستلزم تعیین و تشخیص درست درجه واگرایی در منطقه مورد مطالعه است. شناسایی کامل خاک واگرا نیز منوط به انجام یک آزمایش دقیق می باشد. در نتیجه روش-های مختلفی جهت شناسایی واگرایی خاک ارائه شده است. که شاخص ترین آن-ها روش پین هول، شیمیایی، کرامب و هیدرومتری دوگانه می باشد. تاکنون اتفاق نظر کلی و جامعی در خصوص اولویت بندی استفاده از آزمایش های واگرایی وجود ندارد. با توجه به اهمیت موضوع واگرایی بر کیفیت خاک و محصولات کشاورزی در این تحقیق می کوشیم تا میزان دقت آزمایش های مختلف در تشخیص واگرایی خاک را مورد بررسی قرار دهیم.مواد و روش ها: این پژوهش بر روی خاک های لسی استان گلستان انجام شد. تعداد 7 خاک رخ از نقاط مختلف استان انتخاب، نمونه برداری و تشریح گردید. خصوصیات فیزیکوشیمیایی خاک نظیر بافت، چگالی، واکنش خاک، املاح موجود در خاک و.. اندازه گیری و آزمایش های مهم تعیین پتانسیل واگرایی خاک نظیر آزمایش پین هول، شیمیایی، کرامب و هیدرومتری دوگانه براساس استاندارد های ASTM انجام شد. در نهایت صحت سنجی آزمایش ها براساس مقایسه نتایج آن ها با یکدیگر انجام پذیرفت.یافته ها: نتایج بیانگر آن است که درصد کرین آلی و تخلخل خاک از سطح (افق A) به عمق خاک (افق B و C) کاهش یافته، در مقابل میزان جرم مخصوص ظاهری افزایش نشان داده است. از این رو تغییر در خصوصیات خاک از افق های سطحی به عمقی مسبب تغییر در میزان واگرایی این افق ها گردیده است. از سوی دیگر مقادیر بالای سدیم تبادلی در برخی از افق ها موجب واگرایی شیمیایی گردید که نشان دهنده نقش سدیم در افزایش ضخامت لایه دوگانه سطوح رسی خاک است. با این حال نتایج این پژوهش حاکی از عدم واگرایی شدید خاک های لسی استان گلستان می باشد. از طرفی آزمایش-های واگرایی انجام شده بر روی این خاک ها نشان می دهد که پدیده واگرایی ناشی از حضور سدیم، در فرسایش این خاک ها نقشی ندارد و واگرایی این خاک ها اساساً یک پدیده فیزیکی است که ناشی از بافت و دانه بندی لس های منطقه مورد مطالعه می باشد.نتیجه گیری : نتایج مطالعات حاکی از آن است که تقریبا تمامی آزمایش-ها، توانایی تشخیص واگرایی خاک را دارند تنها تفاوت در بیان شدت واگرایی و در واقع دقت آزمایش است. در تعیین پتانسیل واگرایی خاک ها، آزمایش پین هول حالت واقعی تراوش آب در ترک های موجود در ساختار خاک را بهتر مدل می کند. پس در همه حال نتایج حاصل از این آزمایش می تواند نماینده پتانسیل واگرایی واقعی خاک منطقه باشد. از طرفی آزمایش کرامب در خاک های لسی پتانسیل واگرایی را کم تر از حالت واقعی نشان داد و روش هیدرومتری دوگانه بیش ترین تطابق را با نتایج آزمایش پین-هول داشت.کلمات کلیدی: خاک های لسی، خاک های واگرا، آزمایش پین هول، آزمایش هیدرومتری دوگانه.

امروزه یکی از دغدغه ­هایی که در پروژه ­های صنعتی و عمرانی در برخی مناطق جنوبی کشور مطرح است پدیده واگرایی می ­باشد. در این پدیده خاک­ های رسی واگرا تحت شرایطی خاص پراکنده شده و به سرعت شسته می­ شوند. با توجه به پیشرفت روزافزون در زمینه افزودنی­ های صنعتی و معدنی، در این پژوهش از متاکائولن (Metakaolin) جهت بهسازی خاک­ های واگرا استفاده شده است. بدین منظور نمونه ­هایی متشکل از درصد وزنی صفر، 2، 4، 6 و 8 درصد وزن خاک، به خاک رس شدیداً واگرا افزوده شد و پس از پایان دوره عمل­ آوری 7 روزه، نمونه ­ها تحت آزمایش ­های مختلف ژئوتکنیکی قرار گرفتند و میزان تغییرات پتانسیل واگرایی و همچنین بهبود ویژگی های ژئوتکنیکی خاک مورد ارزیابی قرار گرفت. نتایج حاکی از آن است که با افزودن 6 تا 8 درصد متاکائولن به خاک، پتانسیل واگرایی به طور قابل توجهی کاهش می ­یابد. در این حالت مطابق نتایج آزمایش هیدرومتری دوگانه شدت پتانسیل واگرایی حدود 55 درصد کاهش یافت و در محدوده واگرایی کم قرار گرفت این موضوع در آزمایش کرامب (Crumb) هم صادق بود. در ادامه نتایج آزمایش حدود اتربرگ (Atterberg limits) نشانگر کاهش شاخص خمیری و در نتیجه کاهش انعطاف ­پذیری نمونه­ ها است. بررسی نتایج آزمایش تراکم نشان دهنده آن بوده است که با کاهش رطوبت بهینه، حداکثر دانسیته خشک خاک افزایش یافته که همین امر سبب افزایش تراکم خاک در نتیجه واکنش ­پذیری بالا متاکائولن با هیدروکسیدکلسیم و تشکیل ژل هیدرات سیلیکات کلسیم بوده است که درنهایت سبب افزایش مقاومت محصورنشده خاک و بهبود مشخصات ژئوتکنیکی خاک واگرا گردیده است.

امروزه یکی از دغدغه ­هایی که در پروژه ­های صنعتی و عمرانی در برخی مناطق جنوبی کشور مطرح است پدیده واگرایی می ­باشد. در این پدیده خاک­ های رسی واگرا تحت شرایطی خاص پراکنده شده و به سرعت شسته می­ شوند. با توجه به پیشرفت روزافزون در زمینه افزودنی­ های صنعتی و معدنی، در این پژوهش از متاکائولن (Metakaolin) جهت بهسازی خاک­ های واگرا استفاده شده است. بدین منظور نمونه ­هایی متشکل از درصد وزنی صفر، 2، 4، 6 و 8 درصد وزن خاک، به خاک رس شدیداً واگرا افزوده شد و پس از پایان دوره عمل­ آوری 7 روزه، نمونه ­ها تحت آزمایش ­های مختلف ژئوتکنیکی قرار گرفتند و میزان تغییرات پتانسیل واگرایی و همچنین بهبود ویژگی های ژئوتکنیکی خاک مورد ارزیابی قرار گرفت. نتایج حاکی از آن است که با افزودن 6 تا 8 درصد متاکائولن به خاک، پتانسیل واگرایی به طور قابل توجهی کاهش می ­یابد. در این حالت مطابق نتایج آزمایش هیدرومتری دوگانه شدت پتانسیل واگرایی حدود 55 درصد کاهش یافت و در محدوده واگرایی کم قرار گرفت این موضوع در آزمایش کرامب (Crumb) هم صادق بود. در ادامه نتایج آزمایش حدود اتربرگ (Atterberg limits) نشانگر کاهش شاخص خمیری و در نتیجه کاهش انعطاف ­پذیری نمونه­ ها است. بررسی نتایج آزمایش تراکم نشان دهنده آن بوده است که با کاهش رطوبت بهینه، حداکثر دانسیته خشک خاک افزایش یافته که همین امر سبب افزایش تراکم خاک در نتیجه واکنش ­پذیری بالا متاکائولن با هیدروکسیدکلسیم و تشکیل ژل هیدرات سیلیکات کلسیم بوده است که درنهایت سبب افزایش مقاومت محصورنشده خاک و بهبود مشخصات ژئوتکنیکی خاک واگرا گردیده است.

وجود پدیده واگرایی در رس ها به دلیل پراکنده شدن و افزایش نیروی دافعه بین ذرات تحت شرایط خاصی، مشکلات زیادی را برای پروژه های عمرانی ایجاد می کند. با توجه به پیشرفت صنعت بازیافت مواد زائد و تأثیر آن ها در کاهش مشکلات زیست محیطی، در این پژوهش از پودر شیشه بازیافتی جهت بهسازی خاک های واگرا (Dispersive Soil) استفاده شده است. برای این منظور ترکیبات مختلفی از پودر شیشه به ­مقدار وزنی صفر، 2، 4، 6 و 8 درصد وزن خاک، به رس واگرا افزوده شد سپس نمونه ها تحت آزمایش های مختلف ژئوتکنیکی قرار گرفتند و میزان تغییرات پتانسیل واگرایی و همچنین بهبود ویژگی های ژئوتکنیکی خاک مورد ارزیابی قرار گرفت. نتایج نشان داد، با افزودن 8 درصد پودر شیشه به خاک، پتانسیل واگرایی به طور قابل ملاحظه ای کاهش می یابد. در این حالت طبق نتایج آزمایش هیدرومتری دوگانه، پتانسیل واگرایی حدود 7/71 درصد کاهش یافت و بر اساس نتایج آزمایش کرامب، خاک در رده خاک های غیرواگرا قرار گرفت. همچنین نتایج آزمایش حدود اتربرگ نشان­ دهنده کاهش شاخص خمیری نمونه ها است. بررسی نتایج آزمایش تراکم نشان داد با افزودن پودر شیشه به خاک پیوستگی مناسبی بین ذرات خاک به وجود آمده و حداکثر چگالی خشک افزایش یافته است. بیشترین افزایش مقاومت فشاری محدود نشده در دوره عمل آوری 7، 14 و 28 روزه در نمونه های اصلاح شده با 6 درصد پودر شیشه مشاهده شد. علت اصلی افزایش مقاومت، تغییر در ساختار خاک واگرا در اثر واکنش های پوزولانی (Pozzolanic reactions) و تشکیل ژل هیدرات سیلیکات کلسیم (Calcium silicate hydrate gel) بود که باعث ایجاد ساختاری متراکم تر و در نهایت منجربه بهبود ویژگی های مقاومتی خاک واگرا شده است.

گردشگری عامل مهمی برای تقویت فرهنگ ها و شناخت جوامع مختلف است، توسعه این صنعت موجب پیشرفت و تحول اقتصادی اجتماعی خواهد شد. بررسی جاذبه های اکوتوریسمی و توریسمی و تاثیر اقلیم بر روی مناطق گردشگری مهمترین رکن برنامه ریزی در این زمینه است، منطقه نمونه گردشگری سراب نیلوفر در 24 کیلومتری شمال غربی شهرستان کرمانشاه واقع شده است. این منطقه در ارتفاع 1315 متری از سطح دریا قرار دارد. هدف این پژوهش معرفی برخی از توانمندی های بوم گردی سراب نیلوفر و ارزیابی شرایط آسایش دمایی جهت فعالیت های بوم گردی است. لذا جهت رسیدن به اهداف پژوهش از شاخص های اوانز (Evanz) و ترموهیگرومتریک (Thcrmo hydrome triy) و داده های هواشناسی ایستگاه سینوپتیک کرمانشاه طی سال های (1984 تا 2003) استفاده شده که در نهایت ماه های مطلوب برای آسایش گردشگران در منطقه مورد مطالعه مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفته است. روش مطالعه توصیفی – تحلیلی می باشد و جهت مطالعه توانمندی های اکوتوریسمی منطقه از مطالعات اسنادی و میدانی نیز استفاده می شود. نتایج پژوهش نشان می دهدکه منطقه نمونه گردشگری سراب نیلوفر به عنوان یکی از منابع آبی دارای ارزش بومگردی، در فصل بهار و تابستان برای گردشگری مناسب و در بعضی ازماه های فصل پاییز (مهر و آبان) با ساخت هتل ها و کمپ های مناسب می توان شرایط مناسب گردشگری را فراهم نمود اما در فصل زمستان به علت حاکمیت هوای سرد شرایط نامطلوب ارزیابی شده است.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

درماتیت تماسی بیماری التهابی پوست و ناشی از تماس پوست با مواد مختلف می باشد که با دو مکانیسم تحریکی و آلرژیک ایجاد می شود. این بیماری یکی از بیماریهای شایع پوستی و شایعترین نوع درماتوز شغلی می باشد. افتراق دو نوع تحریکی و آلرژیک بیماری از نظر شناخت عامل بیماری و در نتیجه کنترل و پیش آگهی آن اهمیت دارد. این مهم تنها بوسیله Patch test امکان پذیر است. اما متاسفانه اغلب ازانجام این آزمایش ساده، کم ضرر و مثمر ثمر غفلت می گردد. در این مقاله مروری بر اصول Patch test، روش انجام آن، نحوه خوانده و تفسیر نتایج، عوارض احتمالی و نیز یافته های مطالعات مختلف انجام شده با Patch test در کشورهای گوناگون صورت گرفته است.

زمینه و اهداف: بروسلاها باکتری های گرم منفی درون سلولی هستند کـه قادر بـه ایجاد عفونت در بسیاری از گونه های حیوانی و انسان می باشند. علائم کلینیکی بروسلوز در انسان بسیار متنوع بوده و اغلب غیر اختصاصی است، لذا تشخیص این بیماری نیازمند تایید سریع و دقیق می باشد. از آنجا که استفاده از سرم بجای خون از مزایای متعددی در روش های تکثیر اسیدهای نوکلئیک برخوردار است، مطالعه حاضر به طراحی یک واکنش PCR بهینه سازی شده به منظور تشخیص آزمایشگاهی سریع و اختصاصی بروسلوز در نمونه های سرم انسانی می پردازد.روش بررسی: نمونهDNA  از 100 میکرولیتر نمونه سرم30 فرد مبتلا به بیماری حاد بروسلوز، با استفاده از روش سریع کیت تهیه گردید. واکنش زنجیره ای پلیمراز با کمک پرایمر های اختصاصی انجام شد. سپس واکنش دوم PCR جهت تکثیر مجدد محصولات واکنش نخست طراحی شد.یافته ها: یک قطعه 223 جفت بازی ثابت، از ژن مسوول سنتز یک پروتئین ایمونوژنیک غشایی(BCSP31) با وزن ملکولی 31 کیلو دالتون از باکتری بروسلا آبورتوس که ویژه جنس بروسلا می باشد و در تمام واریته های بیولوژیک آن موجود ا ست در کلیه نمونه های سرمی با موفقیت تکثیر شد.نتیجه گیری: تکثیر مجدد محصولات واکنش اول  PCRبمنظور تایید و تکثیر بیشتر قطعات بدست آمده، منجر به پیدایش الگوی باندینگ قوی تر و با حساسیت و ویژگی بالاتری می گردد، که از آن می توان بعنوان یک روش مفید در تشخیص آزمایشگاهی بروسلوز استفاده نمود.